these days

Γεια σας αγαπητοι αναγνωστες,
ψιλοχαθηκα. Οι λογοι γνωστοι. Δουλειες, σχολη, φιλοι, clubs, διαβασμα, βαρεμαρα, ιψδ και αλλα. Τις μερες που ελειπε η μαμα τις περασα με τον Τηλεμαχο. Βγηκαμε εξω, πηγαμε σε μπαρ, σε κλαμπ, σε καφετεριες και φυγαμε χωρις να πληρωσουμε, κατσαμε σπιτι, ειδαμε τηλεοραση, σερφαραμε με τις ωρες στο ιντερνετ, καναμε ασκοπο τσατ με τις ωρες αλλα ειχε πλακα. Ξενυχτουσαμε. Κοιμομασταν στις 6 το πρωι και ξυπνουσαμε μεσημερι. Στη σχολη δεν πηγα για 2 μερες. Το εμαθε η μαμα και νευριασε. Της ειπα οτι δεν αισθανομουν καλα, οτι ζαλιζομουν, οτι ειχα πονοκεφαλο. Την Τριτη με ειχε πιασει οντως πονοκεφαλος. Ημουν χαλια. Δε με επαιρνε ο υπνος. Ανοιξα λοιπον την τηλεοραση. Αυτα που βλεπω αυτες τις μερες στην τηλεοραση ειναι φριχτα και αηδιαστικα. Κατι αθλιες και καταπτυστες ταινιες στο Star που εχουν πολυ χοντρο και αγριο βρισιδι, βια και σεξ. Βλεπω σε πολλα προγραμματα την πληρη απενεχοποιηση της βιας και του σεξ, σαν ολοι αυτοι που τα φτιαχνουν αλλα και αυτοι που τα προβαλλουν δε σκεφτονται οτι υπαρχουν και μικρα παιδια που μπορει να τα δουν και να επηρεαστουν. Γιατι δεν τα προβαλλουν τα μεσανυχτα, αλλα ωρες που τα παιδια ειναι ξυπνια. Και δεν ειναι μονο τα παιδια το θεμα. Και για τους ενηλικες τετοια θεαματα δεν ειναι καλα. Εμενα προσωπικα με αηδιαζουν, με θλιβουν, με ριχνουν ψυχολογικα και με εξοργιζουν. Μερικες φορες δε μπορω να πιστεψω αυτα που βλεπω. Και διαπιστωνω οτι τα περισσοτερα ειναι αμερικανικης προελευσης. Μια χωρα χωρις φραγμους, χωρις ορια, που εχει χασει καθε μετρο. Μια χωρα που εξαγει σε ολοκληρο τον κοσμο αυτα τα εκτρωματα. Και οι Ελληνες, βεβαια, δεν πανε πισω. Δειτε για παραδειγμα το Λαζοπουλο, ο οποιος νομιζει οτι μπορει να λεει τα παντα, να δειχνει τα παντα, απλα επειδη ειναι ο Λαζοπουλος, επειδη κανει πενηνταρια και ολοι τον αποθεωνουν. Οι βωμολοχιες, τα σεξουαλικα υπονοουμενα και αστεια πεφτουν βροχη με το κοινο που αποτελειται απο παιδια μεχρι γερους να ξεκαρδιζεται. Θα επρεπε να ντρεπεται και να μαθει επιτελους οτι η σατιρα ΕΧΕΙ ορια.
Τελευταια, αρχισα να αναζητω τη Θεσσαλονικη και το σπιτι που εμενα. Σκεφτομαι συχνα πως θα ηταν αν εμενα εκει ακομα. Εχω φτιαξει μια εξιδανικευμενη εικονα στο μυαλο μου. Οταν ειμαι στη σχολη, φανταζομαι οτι ειμαι στη σχολη της Θεσσαλονικης. Οταν βαριεμαι σπιτι μονος ή εχω τη μαμα να γκρινιαζει και να φωναζει, σκεφτομαι πως θα ηταν αν ειχα καλη παρεα στο σπιτι στη Θεσσαλονικη. Οταν πεφτω στο κρεβατι μετα απο μια κουραστικη μερα, σκεφτομαι πως πεφτω στο κρεβατι του σπιτιου στη Θεσσαλονικη. Σκεφτομαι οτι κοιταω το απεναντι διαμερισμα απο το παραθυρακι, οτι βγαινω στο μπαλκονι και κοιταω το λιμανι, τις βαρκες και το Λευκο Πυργο. Ποσο θελω να ξαναμεινω σε αυτο το σπιτι. Μακαρι να ξαναμεινω. Μου λειπει πολυ. Μου λειπει και το σπιτι στο Ηρακλειο. Ηταν αναγκη να το δωσουμε και να παμε εκει περα στην ερημια; Δεν κανω μονο εγω λαθη, κανουν και οι γονεις μου.
Τελικα θα παω Λονδινο. Στην αρχη δεν ηθελα με τιποτα εξαιτιας του φοβου μου για τα αεροπλανα. Τελικα βρηκαν παλι τον τροπο τους και με επεισαν να παω. Καλυτερα γιατι μετα θα γκρινιαζαν συνεχεια και αυτοι και οι παππουδες μου. Φοβαμαι πολυ. Θα προσευχομαι καθε μερα μεχρι να φυγουμε και την ωρα της πτησης θα κανω το σταυρο μου.
Συναντησα τον Τηλεμαχο τις προαλλες και μου ειπε ενα συγκλονιστικο νεο. Παρατησε και ΠΑΛΙ τη σχολη του. Στην αρχη νομιζα οτι μου εκανε πλακα. Μου ειπε οτι η μανα του δεν ειχε αλλα λεφτα για τη σχολη. Παντως, το πηρε ψυχραιμα.
Πλησιαζει η εξεταστικη και θα πρεπει να αρχισω το διαβασμα. Επομενως μπορει για καποιο καιρο να μην ποσταρω καθολου.